Saturday , April 20 2019

Home - Writings - Stories - அம்மா பிள்ளை

அம்மா பிள்ளை

ஸ்வேதா சமையல் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள். ஹாலில் இருக்கும் கடிகாரம் மணி 7 காட்டியது. தனது கணவன் எப்பொழுதும் வருவான் என்ற எதிர் பார்ப்புடன் முன் கதவைநோக்கி நடந்தாள். கல்யாணம் முடிந்து தனது புது மனைவியை பிரிந்து இன்று தான் ஆபீஸ் சென்றான் மனோ. தனது கணவன் இன்னும் விட்டுக்கு வராத ஏமாற்றத்துடன் திரும்பி சமையலறைக்கு நடந்தாள். அங்கு ஹாலில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்து இதை கவனித்து கோண்டிருந்த மனோவின் அம்மா “மனோ இப்போ வந்திடுவான்” என்று ஸ்வேதாவை பார்த்து சொல்லிக்கோண்டிருக்கும் போது மனோ விட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

DSC_0015 1_Painting

“இன்னைக்கு வேளையெல்லாம் எப்படி?” ஏன்று கேட்டாள் அம்மா

“10 நாள் வேளைக்கு போகல. எல்லா வேளையும் சேர்ந்துடுச்சு. வேளை ஜாக்ஸ்தி” என்றான் மனோ.

இதை பேசிக்கொண்டு, தனது சூ, டை எதையும் கழட்டாமல், அம்மாவுக்கு எதிரே இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தான். இருவரும். தனது கல்யாணதில் நடந்த விஷயங்களை பற்றியும், ஆபீஸில் நடந்த விஷயங்களை பற்றியும் 10 நிமிடம் நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ஸ்வேதா இருந்ததை இருவரும் மறந்து விட்டார்கள்.

மனோ தன்னிடம் வந்து பேசுவான் ஏன்று எதிர்பார்த்து சமையலறையில் நின்றிருந்த ஸ்வேதா வெறுத்துபொய்விட்டாள். சமைத்ததை டைனிங் டேபிள் மீது வைத்துவிட்டு பெட்ரூம் சென்றுவிட்டாள். இவள் கோபத்துடன் செல்வதை பார்த்த மனோ தனது அம்மாவிடம் ” சரிமா நான் டிரஸ் சேஞ்சு செய்யபோறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு பெட்ரூமிட்க்கு சென்றான்.

பெட்ரூமில் ஸ்வேதா தனது படுக்கையில் சாய்ந்து புத்தகம் படித்து கொண்டிருந்தாள். மனோ வருவதை கவணித்தும் கவணிக்காத்துபோல் தனது புத்தகத்தில் முழ்கியிருந்தாள். புத்தகத்தால் அவளது முகத்தை முடிக்கொண்டாள். அவள் கோபமாக இருப்பதை உணர்ந்த மனோ, ஸ்வேதாஞவை பார்த்து “என்னடா காலையில் இருந்து என்ன செஞ்ச?”. ஸ்வேதாவிடம் இருந்து பதில் இல்லை

மனோ மறுபடியும் “ஏன்னடா கோபமா?”.  ஸ்வேதாவிடம் இருந்து பதில் இல்லை

மனோ தனது கைகளை புத்தகத்தை விளக்கினான். ஸ்வேதா மனோவின் பார்த்து “ஓ நீங்க என்கிட்டதான் பேசினிங்களா? நீங்க உங்க ஆம்மாகிட்ட பேசினிங்களோன்னு நினைச்சுக்கிட்டேன்”  என்று சொல்லிவட்டு தனது தலையை வேறுபக்கமாக திறுப்பிகொண்டாள்.

மனோவுக்கு இப்போதுதான் அவளது கோபத்தின் அர்த்தம் புரிந்தது. மனோ மிஞ்சினான், கொஞ்சினான், கெஞ்சினான். ஸ்வேதா சமாதானம் ஆகவில்லை. அன்று இரவு கழிந்தது. மறுநாள் காலை மனோ ஆப்பிஸ் சென்றுவிட்டான். மனோ அம்மாவும் கோவிலுக்கு சென்றுவிட்டாள்.

தொலைபேசி மணியடித்தது. ஸ்வேதா தொலைபேசியை எடுத்தாள். மறுமுனைய ஸ்வேதாவின் அம்மா.

ஸ்வேதாவின் அம்மா – “என்னடி இன்னைக்கு போன் எடுக்க ஏன் இத்தனை நேரம்?”. ஸ்வேதா – ” இல்லை அம்மா சமையல் செஞ்சிட்டு இருந்தேன்.” ஸ்வேதாவின் அம்மா- “உன் மாமியார் எங்கே?”. ஸ்வேதா -“கோவிலுக்கு போயிருக்காங்கம்மா”. ஸ்வேதாவின் அம்மா -“மாப்பிள்ளை? ” . ஸ்வேதா – ” அவரு ஆப்பிஸ்க்கு போயிருக்காறு. அம்மா எனக்கு ஏம்மா இவர கட்டிவச்சை. அம்மா பிள்ளைம்மா இவரு. ஆப்பிஸிருந்து இருந்து வந்ததும், நடந்தது எல்லாமே அவரு அம்மா சொல்லிட்டுதான் அடுத்த வேளை செய்றாரு. ” என்று ஆரம்பித்து நேற்று மாலை நடந்தது அனைத்தையும் ஒன்று விடாமல் சொல்லிக்கோண்டிருந்தாள். மனோ ஆப்பிஸிருந்து இரண்டு ஸ்வேதாவின் அம்மாமணிநேரம் முயற்சி செய்தும் தொலைபேசி பிசியாகவே இருந்தது. கடைசியாக ஒரு மணிக்கு ஸ்வேதா தொலைபேசியை எடுத்தாள். மனோ – ” போன் பிசியாவே இருந்தது.” ஸ்வேதா -“உங்கம்மா பேசிட்டு ரிசிவரை ஒழுங்காக வைக்கல”. மனோ-” ஓ, அப்படியா?”

READ  Indian Epics

மனோ அந்த மாத டெலிபோன் பில்லை பார்த்திருந்தால் அம்மா பிள்ளை யார் என்று தெரிந்திருக்கும்.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.