Wednesday , February 20 2019

Home - Writings - அன்னையர் தினம்

அன்னையர் தினம்

5 வயதில் என்னை பரத நாட்டிய வகுப்பில் சேர்த்துவிட்ட என் அம்மா அவளே அரங்கேற்றமும் பண்ணினாள். அவருடைய அலுவலக கலை நிகழ்ச்சி. முக்கிய விருந்தினர் வரும் வரை கூட்டத்தினரை அமர வைக்க என்னை ஏதோ பாடலை கிராமஃபோன் ரிகார்டரில் போட்டு ஆடவும் சொன்னார். அலாரிப்பு ஜதிகளை மனசுக்குள் சொல்லிக்கொண்டு அந்த பாடலுக்கு ஆடினேன்.
பிறகு நாலாம் வகுப்பு படிக்கும்போது என் தமிழ் பாட நூலின் இறுதிப் பாடமாக இருந்த கண்ணகி நாடகத்தை இயக்கி கண்ணகியாக நடித்தது தான் என் முதல் மேடை நாடகம். அப்போது அந்நாடகத்திற்காக ஒரு கருப்பு சேலை தேவைப்பட்டது. என் அம்மாவிடம் இல்லாததால் அவர் தன் அலுவலகத் தோழியிடம் கடன் வாங்கி வந்து வகுப்பில் மதிய உணவு இடைவேளையின் போது கொடுக்க வந்தார். கூடவே கையில் மீன் மார்க்கெட்டில் வாங்கிய நண்டும் பிடித்தபடி. வகுப்பு தோழிகள் நண்டோடு என் அம்மாவை பார்த்து சிரித்து விடக் கூடாது என்று அவசர அவசரமாக அந்த சேலையை வாங்கி அவரை அனுப்பி வைத்தேன். அதன் பிறகு பள்ளியும் கல்லூரியும் முடிக்கும் வரை நான் கலை விழாக்களின் போது ஆடியன்ஸோடு அமர்ந்ததே இல்லை. எப்போதும் டான்ஸ், டிராமா தான். அதற்கு தேவைப்படும் மல்லிப் பூவும், கண்ணாடி வளையல்களும் இன்ன பிறவும் அம்மாவிற்கு பட்ஜட்டில் துண்டு விழும் கூடுதல் செலவுகள். ஆனால் இது வரை அம்மா என் நிகழ்ச்சிகளுக்கு வந்ததாய் நினைவில்லை. நாளை எங்கள் ஃபாப்ஸ் தியேட்டரின் பஞ்சரத்தினம் குறு நாடகங்களின் மூன்றாம் அரங்கேற்றம் – நாரதகானசபாவில் – மாலை 7 மணிக்கு. 76 வயதான அம்மா புதுவையிலிருந்து பார்க்க வந்திருக்கிறார். நாளை அன்னையர் தினம். என் அத்தனை பரிமாணங்களுக்கும் மூல முழுக்காரணமாயிருக்கும் அம்மாவுக்கு இந்நாடகத்தினை பாத காணிக்கையாய் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

– பாத்திமா பாபு

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.